Kurzajki, znane również jako brodawki, to powszechne zmiany skórne wywoływane przez infekcję wirusową. Głównym sprawcą jest wirus brodawczaka ludzkiego (HPV – Human Papillomavirus), którego istnieje ponad sto odmian. Nie wszystkie typy HPV są jednak odpowiedzialne za powstawanie kurzajek. Niektóre z nich mogą prowadzić do zmian o charakterze łagodnym, podczas gdy inne są powiązane z rozwojem nowotworów, zwłaszcza raka szyjki macicy. W kontekście kurzajek, skupiamy się na tych typach wirusa, które atakują komórki naskórka, powodując ich nadmierne namnażanie się i charakterystyczny, guzkowaty wzrost. Wirus ten jest niezwykle podstępny, ponieważ potrafi pozostawać w ukryciu przez długi czas, zanim ujawnią się pierwsze objawy infekcji.
Droga zakażenia wirusem HPV jest wieloraka i często nie tak oczywista, jak mogłoby się wydawać. Wirus przenosi się głównie przez bezpośredni kontakt ze skórą osoby zainfekowanej. Może to nastąpić podczas podania ręki, korzystania ze wspólnych ręczników, obuwia czy nawet w miejscach publicznych, takich jak baseny, sauny czy siłownie, gdzie wilgotne środowisko sprzyja przetrwaniu i rozprzestrzenianiu się wirusa. Uszkodzona skóra, nawet niewielkie skaleczenia, zadrapania czy otarcia, stanowi bramę dla wirusa, ułatwiając mu wniknięcie do organizmu. Warto zaznaczyć, że nie każda ekspozycja na wirusa oznacza natychmiastowe pojawienie się kurzajki. Układ odpornościowy zdrowej osoby często jest w stanie skutecznie zwalczyć infekcję, zanim ta zdąży się rozwinąć. Jednakże osłabiona odporność, spowodowana stresem, chorobą, niedożywieniem czy przyjmowaniem niektórych leków, może znacznie zwiększyć podatność na zakażenie i rozwój brodawek.
Okres inkubacji, czyli czas od momentu zakażenia do pojawienia się widocznych zmian, może być bardzo zróżnicowany. Zwykle trwa on od kilku tygodni do kilku miesięcy, a czasem nawet dłużej. To sprawia, że ustalenie dokładnego źródła infekcji bywa trudne. Wirus HPV atakuje komórki znajdujące się w warstwie podstawnej naskórka. Po wniknięciu do komórki, wirus zaczyna się namnażać, wykorzystując jej mechanizmy. Powoduje to przyspieszone podziały komórkowe w zainfekowanym obszarze, co manifestuje się jako przerost naskórka i tworzenie się charakterystycznych wyniosłości, czyli kurzajek. Wirus HPV posiada zdolność do unikania wykrycia przez układ odpornościowy, co pozwala mu na długotrwałe przetrwanie w organizmie i nawracające infekcje. Zrozumienie tych mechanizmów jest kluczowe dla zapobiegania zakażeniom i skutecznego leczenia.
Czynniki sprzyjające powstawaniu kurzajek czyli dlaczego nie każdy zaraża się wirusem
Choć wirus brodawczaka ludzkiego (HPV) jest wszechobecny, nie każdy, kto ma z nim kontakt, rozwija kurzajki. Istnieje szereg czynników, które znacząco zwiększają ryzyko infekcji i rozwoju brodawek. Jednym z najważniejszych jest stan układu odpornościowego. Silna odporność stanowi naturalną barierę ochronną przed wieloma patogenami, w tym wirusem HPV. Osoby z osłabioną odpornością, na przykład cierpiące na choroby przewlekłe, przyjmujące leki immunosupresyjne po przeszczepach, czy będące w stanie chronicznego stresu, są znacznie bardziej podatne na zakażenie. Wirus łatwiej wnika do organizmu i namnaża się, prowadząc do pojawienia się zmian skórnych.
Kolejnym istotnym czynnikiem jest stan skóry. Nawet niewielkie uszkodzenia naskórka, takie jak skaleczenia, otarcia, pęknięcia czy maceracja skóry (czyli rozmiękczenie spowodowane długotrwałym kontaktem z wilgocią), stanowią otwartą drogę dla wirusa. Dlatego też osoby, które często mają kontakt z wodą, na przykład pracownicy basenów czy osoby wykonujące prace fizyczne w wilgotnym środowisku, są bardziej narażone na rozwój kurzajek, zwłaszcza na dłoniach i stopach. Szczególnie podatne na uszkodzenia są miejsca, gdzie skóra jest cieńsza i bardziej delikatna.
Istotną rolę odgrywa również wiek. Dzieci i młodzież, których układ odpornościowy nie jest jeszcze w pełni rozwinięty, są często bardziej podatne na zakażenie wirusem HPV i rozwój kurzajek. Z drugiej strony, osoby starsze, których układ odpornościowy może być osłabiony przez wiek lub współistniejące choroby, również mogą być bardziej narażone. Nie bez znaczenia jest także higiena osobista. Choć wirus przenosi się przez kontakt, utrzymanie czystości skóry, zwłaszcza stóp i dłoni, oraz unikanie dzielenia się osobistymi przedmiotami, takimi jak ręczniki czy obuwie, może zmniejszyć ryzyko zakażenia. Noszenie odpowiedniego obuwia w miejscach publicznych, takich jak baseny czy siłownie, stanowi dodatkową ochronę.
Gdzie na ciele najczęściej pojawiają się kurzajki czyli lokalizacja brodawek
Na dłoniach kurzajki najczęściej przyjmują postać brodawek zwykłych, które są szorstkimi, twardymi grudkami, często z widocznymi czarnymi punktami w środku – są to zatrzymane naczynia krwionośne. Mogą występować pojedynczo lub w skupiskach, tworząc tak zwane „mozaiki”. Szczególnie problematyczne bywają kurzajki zlokalizowane w okolicy paznokci, znane jako brodawki okołopaznokciowe. Są one bolesne, utrudniają normalne funkcjonowanie i mogą prowadzić do wtórnych infekcji bakteryjnych.
Na stopach często rozwijają się brodawki podeszwowe. Ze względu na nacisk wywierany podczas chodzenia, często nie wyrastają one na zewnątrz, lecz wrastają do środka, sprawiając ból przypominający obecność ciała obcego w bucie. Mogą być pokryte zrogowaciałą skórą, co utrudnia ich rozpoznanie. Ich powierzchniowy wygląd często maskuje głębszy korzeń, co sprawia, że są trudniejsze w leczeniu. Inną częstą lokalizacją są łokcie i kolana, miejsca narażone na otarcia i urazy, gdzie skóra może być bardziej podatna na zakażenie. Na twarzy kurzajki zazwyczaj przybierają postać brodawek płaskich, które są mniejsze, gładkie i mają kolor skóry lub są lekko zaróżowione. Mogą pojawiać się w większej liczbie, szczególnie w okolicach nosa i ust. Należy unikać ich drapania czy wyciskania, ponieważ może to prowadzić do ich rozprzestrzeniania się.
Jak wirus brodawczaka ludzkiego atakuje skórę i powoduje kurzajki
Mechanizm, za pomocą którego wirus brodawczaka ludzkiego (HPV) powoduje powstanie kurzajki, jest złożony i opiera się na specyficznej interakcji wirusa z komórkami ludzkiej skóry. Po wniknięciu do naskórka, zazwyczaj przez mikrouszkodzenia, wirus trafia do komórek warstwy podstawnej. Tam rozpoczyna swój cykl replikacyjny, wykorzystując mechanizmy komórki gospodarza do powielania swojego materiału genetycznego. Kluczowe jest to, że wirus HPV ma tropizm do keratynocytów – komórek budujących naskórek.
Gdy wirus namnaża się w komórkach warstwy podstawnej, dochodzi do zaburzenia normalnego cyklu komórkowego. Komórki te zaczynają się znacznie szybciej dzielić i różnicować, niż jest to fizjologicznie uzasadnione. Ten przyspieszony proces proliferacji prowadzi do powstania charakterystycznej, wyniosłej struktury, którą znamy jako kurzajkę. Wirus HPV nie jest typowym wirusem, który niszczy komórki gospodarza. Zamiast tego, manipuluje ich wzrostem, powodując ich nadmierne namnażanie. Wyróżnia się dwa główne etapy infekcji wirusem HPV. Pierwszy to etap utajony, w którym wirus obecny jest w komórkach warstwy podstawnej, ale nie wywołuje widocznych zmian ani silnej odpowiedzi immunologicznej. Drugi etap to etap lityczny, kiedy wirus zaczyna się intensywnie namnażać w komórkach znajdujących się wyżej w naskórku, prowadząc do powstawania brodawek.
Czarne punkty widoczne w niektórych kurzajkach to nie same naczynia krwionośne, lecz zatrzymane w nich krwinki. Kiedy wirus powoduje nadmierny rozrost naczyń krwionośnych w brodawce, a następnie zablokuje przepływ krwi, dochodzi do ich pęknięcia i powstania drobnych zakrzepów. Proces ten można porównać do miniaturowego krwawienia wewnątrz brodawki. Wirus HPV posiada również zdolność do unikania wykrycia przez układ odpornościowy. Niektóre typy wirusa HPV potrafią hamować produkcję pewnych białek, które są kluczowe dla rozpoznawania przez układ odpornościowy, co pozwala im na długotrwałe przetrwanie w organizmie.
Jak można zarazić się kurzajkami czyli drogi przenoszenia wirusa
Zakażenie wirusem brodawczaka ludzkiego (HPV), odpowiedzialnym za powstawanie kurzajek, może nastąpić na wiele sposobów. Kluczowe jest zrozumienie, że wirus ten jest bardzo powszechny i łatwo przenosi się między ludźmi. Najczęstszą drogą zakażenia jest bezpośredni kontakt skóra do skóry z osobą zarażoną. Oznacza to, że dotknięcie kurzajki u kogoś innego, nawet bez świadomości istnienia tej zmiany, może prowadzić do przeniesienia wirusa. Podanie ręki, przytulenie czy inne formy fizycznej bliskości mogą być wystarczające do zakażenia, jeśli na skórze jednej z osób obecny jest wirus.
Szczególnie narażone są miejsca publiczne o wysokiej wilgotności, gdzie wirus może przetrwać na powierzchniach przez dłuższy czas. Mowa tu przede wszystkim o basenach, saunach, łaźniach publicznych, siłowniach (szczególnie podłogi w szatniach i pod prysznicami) oraz wspólnych prysznicach. Wirus może przemieszczać się poprzez krople wody lub bezpośredni kontakt stóp z zakażoną podłogą. Dlatego tak ważne jest, aby w takich miejscach nosić klapki lub inne obuwie ochronne. Dzielenie się osobistymi przedmiotami, takimi jak ręczniki, gąbki, klapki pod prysznic, a nawet narzędzia do manicure i pedicure, również stanowi potencjalne ryzyko zakażenia. Wirus może bowiem przetrwać na powierzchniach tych przedmiotów.
Autoinokulacja, czyli przeniesienie wirusa z jednej części ciała na drugą, jest kolejnym częstym sposobem rozprzestrzeniania się kurzajek. Osoba, która ma kurzajkę na dłoni, może nieświadomie przenieść wirusa na inne części ciała, na przykład na twarz lub nogi, podczas drapania, dotykania lub golenia. Dotyczy to szczególnie brodawek płaskich, które łatwo się rozsiewają. Rany lub zadrapania na skórze stanowią ułatwienie dla wirusa, pozwalając mu na łatwiejsze wniknięcie do organizmu. Warto pamiętać, że nie każda ekspozycja na wirusa kończy się infekcją. Silny układ odpornościowy często jest w stanie skutecznie zwalczyć wirusa, zanim ten zdąży wywołać objawy.
Jak można zarazić się kurzajkami w miejscach publicznych i domu
Miejsca publiczne, zwłaszcza te o podwyższonej wilgotności, stanowią idealne środowisko do przetrwania i przenoszenia wirusa brodawczaka ludzkiego (HPV). Baseny i sauny to prawdziwe wylęgarnie wirusów, gdzie kontakt stóp z zakażoną podłogą lub ręcznikami jest niemal nieunikniony. Woda w basenach, mimo chlorowania, może zawierać cząsteczki wirusa, a wilgotne powietrze w saunach sprzyja jego rozprzestrzenianiu. Podobnie jest na siłowniach, gdzie dotykamy wspólnych urządzeń, a także chodzimy boso po podłogach w szatniach i pod prysznicami. Klapki pod prysznic czy ręcznik kąpielowy to absolutna podstawa higieny w takich miejscach.
W domu ryzyko zakażenia jest zazwyczaj mniejsze, ale nie zerowe. Może ono wystąpić, gdy w rodzinie jest osoba z aktywnymi kurzajkami. Wirus może przenosić się przez wspólne przedmioty higieny osobistej, takie jak ręczniki, gąbki czy nawet podczas wspólnego korzystania z prysznica. Jeśli jedna osoba ma kurzajki na stopach, może nieświadomie zanieczyścić podłogę w łazience, co stwarza ryzyko dla pozostałych domowników, zwłaszcza jeśli mają oni drobne skaleczenia czy otarcia na skórze stóp. Ważne jest, aby każdy członek rodziny miał swoje własne ręczniki i dbał o higienę stóp, szczególnie jeśli ktoś w domu zmaga się z kurzajkami. Dezynfekcja powierzchni, zwłaszcza w łazience, może również pomóc w ograniczeniu rozprzestrzeniania się wirusa.
Autoinokulacja, czyli przenoszenie wirusa z jednej części ciała na inną, jest również bardzo częstym zjawiskiem, które może odbywać się zarówno w domu, jak i poza nim. Drapanie kurzajki, a następnie dotykanie innej części ciała, na przykład twarzy, palców u rąk lub nóg, może prowadzić do powstania nowych zmian. Dzieci są szczególnie podatne na ten mechanizm, ponieważ często nie zdają sobie sprawy z konsekwencji drapania zmian skórnych. Warto uczyć dzieci, aby nie dotykały kurzajek i informować je o potencjalnym ryzyku. Właściwa higiena rąk po kontakcie z kurzajkami jest kluczowa dla zapobiegania dalszemu rozprzestrzenianiu się infekcji.
Jak wirus brodawczaka atakuje skórę dzieci i dorosłych
Choć wirus brodawczaka ludzkiego (HPV) atakuje skórę zarówno dzieci, jak i dorosłych, istnieją pewne różnice w sposobie, w jaki infekcja przebiega i manifestuje się w zależności od wieku. U dzieci, układ odpornościowy jest często jeszcze w fazie rozwoju, co czyni je bardziej podatnymi na zakażenie. Dzieci bawią się w piaskownicach, na placach zabaw, często dotykają różnych powierzchni, a ich skóra jest delikatniejsza i bardziej narażona na drobne urazy. To wszystko sprzyja łatwiejszemu wnikaniu wirusa.
Kurzajki u dzieci często pojawiają się na dłoniach, palcach i stopach. Mogą być one źródłem wstydu i dyskomfortu, a także prowadzić do unikania przez dzieci pewnych aktywności. Co ważne, układ odpornościowy dziecka, gdy jest w pełni sprawny, ma dużą zdolność do samoistnego zwalczania infekcji HPV. Wiele kurzajek u dzieci znika samoistnie w ciągu kilku miesięcy lub lat, gdy organizm nauczy się rozpoznawać i zwalczać wirusa. Jednakże, nawracające infekcje lub obecność licznych brodawek mogą wskazywać na potrzebę konsultacji lekarskiej.
U dorosłych, układ odpornościowy jest zazwyczaj silniejszy, ale przewlekły stres, choroby czy stosowanie leków immunosupresyjnych mogą osłabić jego działanie, zwiększając podatność na infekcję. U dorosłych kurzajki mogą pojawiać się w tych samych miejscach co u dzieci, ale także na przykład na twarzy czy narządach płciowych (choć te ostatnie są wywoływane przez inne typy HPV). U osób starszych, proces starzenia się skóry może sprawić, że stanie się ona bardziej sucha i podatna na pękanie, co ułatwia wirusowi wniknięcie. W niektórych przypadkach, zwłaszcza u osób z mocno osłabioną odpornością, wirus HPV może prowadzić do rozwoju zmian o charakterze złośliwym, dlatego tak ważne jest monitorowanie pojawiających się brodawek i konsultacja z lekarzem w przypadku jakichkolwiek wątpliwości.
Jak wirus brodawczaka ludzkiego przenosi się na skórę
Przenoszenie wirusa brodawczaka ludzkiego (HPV) na skórę jest procesem wieloetapowym, który wymaga specyficznych warunków do jego zainicjowania. Podstawą jest obecność żywych komórek wirusa, które mogą przetrwać na powierzchniach lub bezpośrednio na skórze osoby zainfekowanej. Wirus ten jest niezwykle odporny na czynniki zewnętrzne, zwłaszcza w wilgotnym środowisku, co pozwala mu na długie przetrwanie na przedmiotach codziennego użytku, podłogach czy nawet na skórze.
Kluczowym elementem umożliwiającym wniknięcie wirusa do organizmu jest naruszenie ciągłości bariery ochronnej skóry. Nawet najmniejsze skaleczenie, zadrapanie, pęknięcie naskórka czy maceracja skóry spowodowana wilgocią mogą stać się bramą dla wirusa. Wirus HPV nie jest w stanie przebić się przez zdrową, nienaruszoną skórę. Dlatego osoby z problemami dermatologicznymi, takimi jak egzema czy łuszczyca, mogą być bardziej narażone na zakażenie, ponieważ ich skóra jest często uszkodzona i bardziej podatna. Po wniknięciu do głębszych warstw naskórka, wirus namnaża się w komórkach nabłonka.
Bezpośredni kontakt ze skórą osoby zarażonej jest najbardziej powszechną drogą transmisji. Obejmuje to nie tylko dotyk kurzajki, ale także kontakt z fragmentami skóry, które mogły zostać zarażone, nawet jeśli nie są widoczne jako kurzajki. Dotyczy to sytuacji, gdy wirus jest obecny na dłoniach czy stopach osoby zarażonej. W miejscach publicznych, gdzie wiele osób korzysta z tej samej przestrzeni, ryzyko przeniesienia wirusa jest znacznie zwiększone. Wilgotne środowisko basenów, saun czy szatni sprzyja zarówno przetrwaniu wirusa na powierzchniach, jak i jego przeniesieniu na skórę, zwłaszcza jeśli jest ona uszkodzona. Ważne jest, aby pamiętać, że nawet po wyleczeniu kurzajki, wirus może przez pewien czas pozostawać w organizmie, dlatego nawroty są możliwe.
Jak dochodzi do zarażenia kurzajkami u dzieci
Dzieci są szczególnie narażone na zakażenie wirusem brodawczaka ludzkiego (HPV) i rozwój kurzajek z kilku powodów. Ich układ odpornościowy jest wciąż w fazie rozwoju, co oznacza, że nie jest tak skuteczny w zwalczaniu infekcji jak u dorosłych. Dodatkowo, dzieci często nie są świadome zagrożeń i nie przestrzegają zasad higieny w takim stopniu jak dorośli. Ich skóra, zwłaszcza na dłoniach i stopach, jest również bardziej delikatna i podatna na drobne uszkodzenia, które stanowią „furtkę” dla wirusa.
Główną drogą zakażenia u dzieci jest bezpośredni kontakt. Dzieci bawią się blisko siebie, dzielą się zabawkami, często dotykają różnych powierzchni na placach zabaw czy w przedszkolach. Jeśli jedno dziecko ma kurzajki, łatwo może przenieść wirusa na inne dzieci poprzez kontakt skóra do skóry. Szczególnie narażone są miejsca takie jak dłonie, palce i okolice paznokci, gdzie dzieci często obgryzają skórki lub wkładają palce do ust. To również ułatwia autoinokulację, czyli przenoszenie wirusa z jednej części ciała na drugą.
Miejsca publiczne, takie jak baseny, aquaparki czy sale zabaw, stanowią kolejne potencjalne źródło zakażenia dla dzieci. W wilgotnym środowisku wirus HPV może przetrwać na podłogach, ręcznikach czy w wodzie. Dzieci, często biegające boso po tych powierzchniach, są narażone na kontakt z wirusem, zwłaszcza jeśli mają drobne skaleczenia czy otarcia na stopach. Warto również zwrócić uwagę na higienę w domu. Jeśli w rodzinie jest dziecko z kurzajkami, należy zadbać o to, by nie dzieliło się ręcznikami czy innymi przedmiotami higieny osobistej z innymi członkami rodziny. Edukacja dziecka na temat higieny i unikania dotykania kurzajek jest kluczowa dla zapobiegania dalszemu rozprzestrzenianiu się infekcji.
Jak skutecznie zapobiegać powstawaniu kurzajek
Zapobieganie powstawaniu kurzajek opiera się przede wszystkim na świadomości zagrożeń i stosowaniu odpowiednich środków higienicznych. Kluczowe jest unikanie bezpośredniego kontaktu ze skórą osób z widocznymi kurzajkami. W miejscach publicznych, takich jak baseny, sauny, siłownie czy szatnie, zawsze należy nosić klapki lub inne obuwie ochronne. Zapobiega to bezpośredniemu kontaktowi stóp z potencjalnie skażoną podłogą.
Utrzymanie skóry w dobrym stanie jest równie ważne. Regularne nawilżanie skóry, zwłaszcza dłoni i stóp, pomaga zapobiegać powstawaniu pęknięć i skaleczeń, które stanowią otwartą drogę dla wirusa HPV. Po każdym kontakcie z wodą, zwłaszcza po długotrwałym moczeniu, skórę należy dokładnie osuszyć, aby zapobiec jej maceracji. Unikajmy również drapania czy wyciskania istniejących kurzajek, ponieważ może to prowadzić do ich rozprzestrzeniania się na inne części ciała (autoinokulacja) lub zarażenia innych osób.
Higiena osobista odgrywa fundamentalną rolę. Należy unikać dzielenia się ręcznikami, gąbkami, czy narzędziami do pielęgnacji stóp i dłoni. Regularne mycie rąk, szczególnie po powrocie do domu lub po kontakcie z osobami, które mogą być zarażone, jest prostym, ale skutecznym sposobem na ograniczenie ryzyka. W przypadku dzieci, ważne jest edukowanie ich o podstawowych zasadach higieny i o tym, dlaczego nie należy dotykać podejrzanych zmian skórnych. Chociaż szczepienia przeciwko HPV chronią przed niektórymi typami wirusa odpowiedzialnymi za raka, nie zapewniają one pełnej ochrony przed wszystkimi typami wirusa powodującymi kurzajki, dlatego profilaktyka i higiena pozostają kluczowe.
Jak wirus brodawczaka atakuje skórę i może prowadzić do raka
Chociaż większość infekcji wirusem brodawczaka ludzkiego (HPV) kończy się samoistnym wyleczeniem lub rozwojem łagodnych kurzajek, niektóre typy wirusa HPV mają potencjał onkogenny, co oznacza, że mogą prowadzić do rozwoju nowotworów. Szczególnie niebezpieczne są tzw. typy wysokiego ryzyka, takie jak HPV 16 i 18, które są odpowiedzialne za większość przypadków raka szyjki macicy. Jednakże, wirusy HPV wysokiego ryzyka mogą również przyczyniać się do rozwoju innych nowotworów, w tym raka odbytu, raka gardła, raka prącia, a także raka sromu i pochwy u kobiet.
Mechanizm, za pomocą którego wirus HPV prowadzi do rozwoju raka, jest skomplikowany. Po wniknięciu do komórek nabłonka, wirus integruje swój materiał genetyczny z materiałem genetycznym komórki gospodarza. W przypadku typów onkogennych, wirusowe białka E6 i E7 odgrywają kluczową rolę w procesie kancerogenezy. Białko E6 ma zdolność do degradacji białka p53, które jest ważnym czynnikiem hamującym rozwój nowotworów, ponieważ odpowiada za naprawę uszkodzeń DNA i indukcję apoptozy (programowanej śmierci komórki). Białko E7 natomiast destabilizuje białko Rb, które również kontroluje cykl komórkowy.
Kiedy te kluczowe białka kontrolujące cykl komórkowy i integralność genomu zostają zaburzone przez wirusowe białka E6 i E7, komórki zaczynają się niekontrolowanie dzielić, gromadząc kolejne mutacje. Ten proces, nazywany transformacją nowotworową, może trwać latami, a nawet dekadami. Wczesne stadia infekcji HPV mogą nie dawać żadnych objawów, a zmiany przednowotworowe mogą być wykrywane jedynie podczas badań przesiewowych, takich jak cytologia szyjki macicy. Regularne badania profilaktyczne są zatem kluczowe w wykrywaniu i leczeniu zmian mogących prowadzić do rozwoju raka. Szczepienia przeciwko HPV, dostępne dla dziewcząt i chłopców, stanowią skuteczną metodę zapobiegania infekcjom typami wirusa o najwyższym potencjale onkogennym.
